• 6 Krotny Mistrz Świata Kick-Boxingu w 5 Federacjach, niepokonany przez 27 lat aż do zakończenia kariery: 63 wygrane walki, 57 przez K.O, ponad 200 stoczonych pojedynków amatorskich- wszystkie wygrane
  • twórca własnego stylu walki Ukidokan Karate
  • Posiadacz czarnego pasa w 9 stylach walki: judo, kempo, shotokan, taekwondo, lima lama, white crane kung fu, jujutsu, aikido, i karate
  • wybitny aktor, choreo graf scen sztuk walki. Aktualnie prowadzi szkołę kaskaderów w Los Angeles, współpracował m.in. Z Jackie Chanem, Nicolasem Cage, Patrickiem Swayze, Jean Claude Van Damme,
  • Zagrał w wielu filmach m.in:”Spider man”, „1404”, „Orły w akcji”, „Zabijanie na śniadanie”, „Gladiator”, „Uliczny wojownik”, „Tango i Cash:, „Krwawy mecz”, „Wojownik” oraz wiele innych.  Jego scena walki z Jackie Chanem z filmu „Wieczne smoki” została uznana za najlepszą w historii kina.
  • Laureat Alei Gwiazd Sztuk Walki i wielu prestiżowych nagród jak m.in. Tytułu Zawodnik Roku przyznawany przez magazyn BlackBelt

 

plakat

Benny Urquidez ur. w 1952 r. pochodzi z rodziny pełnej sportowych tradycji. Ojciec był bokserem a matka zapaśniczką. Jego pierwszym instruktorem był jego brat Arnold. W późniejszym czasie trenował pod okiem takich mistrzów jak Ed Parker, Tak Kubota, Billy Ryuisaki i Clarence Akuda. Już wieku 5 lat Benny zaczął startować na zawodach bokserskich. Niemal od razu stał się wielką sensacją, Mając zaledwie 14 lat (4 lata przed oficjalnym wiekiem ) zdobył pierwszy czarny pas. Obecnie ma ich 9 (judo, kempo, shotokan, taekwondo, lima lama, white crane kung fu, jujutsu, aikido, i karate). Benny już jako młody chłopiec walczył z przeciwnikami dwa razy większym i starszymi od siebie. Na początku swej kariery podczas zawodów w Nowym Jorku otrzymał od swych fanów przezwisko „The Jet”-Odrzutowiec.

Będąc wprost niezmordowanym zawodnikiem nieprzerwanie odnosił zwycięstwa we wszystkich turniejach. W 1974 roku startował w drużynie Eda Parkera w USA. Kiedy w tym samym roku powstało zawodowe karate, Urquidez zrezygnował z zwodów w tradycyjnej formie. Wszedł wtedy w skład Narodowej Ligi Karate (N.L.K) i walczył w drużynie Karate Chucka Norrisa L.A Stars. Odnosząc same sukcesy porzucił walkę w drużynie i zaczął indywidualną karierę. Kontynuował walki jednocześnie propagując karate pełnego kontaktu lub jak kto woli Amerykański Kickboxing w Stanach Zjednoczonych. Wkrótce wyjechał na Hawaje na by wziąć udział w pierwszych na świecie, wszechstylowych zawodach bez ograniczeń wagowych. Benny Urquidez przy wzroście 168 cm i z wagą 64 kg pokonał wszystkich swoich oponentów w turnieju.W walce finałowej pokonał prawie dwukrotnie cięższego od siebie Dana Goodsona-zapaśnika z Hawajów.

Do 1977 podróżował po świecie pokonując każdego Mistrza Świata z Japonii i Tajlandii. Zdobył tytuły Mistrza Świata KickBoxingu federacji P.K.A. i W.K.A.

Karierę zawodniczą zakończył w roku 1993 wieku 42 lat pokonując 25 letniego Mistrza świata z Japonii. W sumie posiada 6 Tytułów Mistrz Świata KickBoxingu w 5 kategoriach wagowych. Był niepokonany przez 27 lat aż do zakończenia kariery, najdłużej w całej historii sportu: 63 wygrane walki, 57 przez K.O, ponad 200 stoczonych pojedynków amatorskich – wszystkie wygrane.

O istnieniu dzisiejszego mistrza kickboxingu Benny’ego „The Jet” Urquideza usłyszałem po raz pierwszy w roku 1965, podczas startu w Międzynarodowych Mistrzostwach w Long Beach w Kalifornii, największym turnieju karate na świecie z ponad trzema tysiącami uczestników. Jednym z moich przeciwników był Arnold Urquidez, starszy brat Benny’ego i mój dobry kolega. Kiedy czekaliśmy na nasz pojedynek, Arnold zapytał, czy poszedłbym z nim popatrzeć na młodego zawodnika, który jego zdaniem obiecująco się zapowiada.

Ku memu zdziwieniu poprowadził mnie do maty w odległym końcu stadionu, gdzie odbywały się sparringi juniorów z białym pasem. „To ten” – powiedział, wskazując jasnowłosego chłopca w wieku może dwunastu lat, który obrabiał swego przeciwnika za pomocą technik daleko przewyższających wszystko, co dotąd widziałem w wykonaniu młodzików w tym wieku. Podziwiałem odwagę tego chłopca. Nie chodzi mi o nieustraszoność, tylko o to, że nie bał się samemu oberwać. „To mój braciszek, Benny” – oznajmił z dumą Arnold. -„Co o nim powiesz?” – zapytał.”Jest niesamowicie utalentowany” – odparłem.

Właściwie nie byłem zaskoczony. Wiedziałem, że ojciec Arnolda był zawodowym bokserem, a matka zawodową wrestlerką. Pozostali bracia, Ruben i Smiley ( Adam ), a także siostra Lilly praktykowali karate.

Gdy wracaliśmy na naszą stronę stadionu, Arnold opowiedział mi, że Benny wychowywał się na sali gimnastycznej, odkąd skończył trzy lata. „Kiedy inne dzieci domagały się wozu strażackiego, on prosił o rękawice bokserskie. Boksował w najmłodszej grupie wiekowej już w wieku pięciu lat”

Później widziałem, jak Benny obserwował sparringi czarnych pasów i próbował naśladować ich ruchy.

W pewnym okresie Benny stał się dla Arnolda i dla mnie swego rodzaju maskotką. Kiedy szliśmy na przykład do kościoła w dzielnicy japońskiej, gdzie trenowaliśmy czasem z Bruce’em Lee, prosił zawsze, żebyśmy go zabrali. Siedział spokojnie, obserwował nas i przyswajał wszystko, co zobaczył.

W wieku jedenastu lat miał już brązowy pas kempo – shotokan, stylu Arnolda. Kiedy skończył czternaście, już sprawiał problemy wielu bardziej zaawansowanym czarnym pasom. W owym czasie karateka tradycyjnie musiał ukończyć osiemnaście lat, żeby zdawać na czarny pas. Chociaż Benny mierzył tylko metr pięćdziesiąt pięć i ważył nieco ponad pięćdziesiąt kilo, miał już takie umiejętności, że Ed Parker i inni karatecy z czarnymi pasami postanowili złamać tę zasadę i pozwolili mu zdawać egzamin. Arnold, prawdziwy tradycjonalista, był temu przeciwny, ale zgodził się z wolą większości.

Benny przeszedł sprawdzian bez problemu. Zgodnie z ówczesną tradycją, inni adepci, którzy zdobyli czarny pas, ustawiali się w kolejce i jeden po drugim wymierzali kopnięcie nowemu shodanowi (czarnemu pasowi pierwszego stopnia ), a ten musiał przyjmować je bez uchylania się czy słowa skargi. Kiedy przyszła kolej na Arnolda, kopnął swego brata tak silnie, że złamał mu trzy żebra.

Gdy Benny skończył osiemnaście lat, Ed Parker zatrudnił go jako nauczyciela instruktorów na czarny pas, objeżdżającego rozsianą po kraju sieć szkół. Była to pierwsza praca Benny’ego poza rodzinnym dojo.

Benny ma teraz czarny pas w dziewięciu różnych stylach; z każdego z nich wziął to, co najlepsze, i sprawił, by to wszystko funkcjonowało również w sytuacjach stresowych. Nauczył się błyskawicznie zmniejszać dystans pomiędzy sobą a przeciwnikiem, studiując karate shotokan; kroki w pozycji bocznej rozwinął, ćwicząc kung – fu białego żurawia; dla zwiększenia szybkości kopnięć ćwiczył taekwondo; żeby dodać kopnięciom siły i zrobić lepszy użytek z łokci i kolan, uczył się muay thai. Doprowadził do doskonałości walkę w zwarciu i parterze, ucząc się aikido, judo i ju -jitsu pod kierunkiem Gene’a LaBella.

Przez cały okres swej aktywności na ringu Benny zawsze przewodził w swojej kategorii wagowej i został uznany mistrzem świata przez wszystkie możliwe składy sędziowskie w dyscyplinach, w których walczył. Nie pokonany przez dziewiętnaście lat, zamknął swój oficjalny bilans starć na ringu wynikiem 58:0 ( w tym 49 zwycięstw przez nokaut). Większość pojedynków wygrał w czasach, kiedy karate full – contact cieszyło się wielką popularnością. Zawodnicy owijali sobie knycie i dwa palce u stóp taśmą i to stanowiło całą ich ochronę. Rozbijane były głowy i nosy, ale zawody toczyły się dalej. Walki nie kończyły się na ziemi; koniec był wówczas gdy jeden z walczących już nie mógł się dalej bić, a po wszystkim karatecy obejmowali się w geście autentycznego wzajemnego szacunku.

Przez wiele lat Benny „The Jet” ( Benny Odrzutowiec), jak go nazywano ze względu na jego znakomite kopnięcia obrotowe z wyskoku, prowadził własne Jet Center w Los Angeles, dokąd przyjeżdżali trenować z nim zawodnicy z całego świata. Benny ćwiczył nie tylko ich ciała, był także zainteresowany ćwiczeniem ich umysłów.

Niedawno, w wieku czterdziestu jeden lat, Benny Urquidez, który nie walczył już od czterech lat, zgodził się na pożegnalną walkę. Jego przeciwnikiem był Japończyk, mistrz świata w kickboxingu, Yoshiba Tagami, dwudziestopięcioletni zawodowiec z bilansem 22:0 i dwunastoma nokautami.

Walka odbyła się w Las Vegas w roku 1993. Ja też ją oglądałem, dodając kolorytu jako komentator. Był to gorący pojedynek: obaj zawodnicy w każdej rundzie otrzymywali upomnienia. Choć nikt tego nie spostrzegł, Benny w trzeciej rundzie złamał swą silniejszą, lewą rękę; mimo to walczył dalej. Niezwykle ostra, dwunasto-rundowa walka zakończyła się jego zwycięstwem. Tagami ze łzami w oczach skłonił się Benny’emu w geście czci i szacunku rzadko widywanym po starciach o mistrzostwo.

Potem grono uczniów i przyjaciół Benny’ego przybyło do jego hotelu, gdzie odbyła się dyskusja na temat walki. Pamiętam, jak ktoś zapytał Benny’ego, który został poturbowany i sfaulowany kilka razy, jak sobie poradził z opanowaniem gniewu. „Kiedy jesteś pod presją, musisz panować nad emocjami, gdyż inaczej będziesz spięty, utracisz zdolność jasnego myślenia i swobodę reakcji” – odpowiedział Benny. – „Jeżeli odniesiesz uraz i zapragniesz w gniewie też zadać ból przeciwnikowi, nie będziesz w stanie myśleć klarownie i panować nad sytuacją. Jeżeli zaczniesz się bać, będziesz się koncentrował na tym co masz do zrobienia w tej chwili. Wszelka flustracja powoduje utratę kontroli nad tym, co się dzieje.”

Benny miał absolutną rację. Wiem z własnego doświadczenia, że kiedy jestem pod presją, ciało reaguje zmianami; czas reakcji ulega przyśpieszeniu, przybywa siły, ruchy nabierają tempa, zmniejsza się też wrażliwość na ból i zawęża się percepcja.

W takiej sytuacji należy zwolnić tempo, opanować myśli i kontrolować ruchy. Mówię zawsze swoim uczniom, że panowanie nad każdym ruchem bierze się z praktyki, z powtarzania właściwych układów tyle razy, żeby stały się automatyczne.

Stając na macie, powinni utrzymywać umysł w stanie znanym jako muga, to znaczy pozbyć się uczucia „ja to robię”. Należy się koncentrować na konkretnym zadaniu i postępować za ruchami przeciwnika tak ściśle, odpowiadać na nie tak błyskawicznie, żeby nie było żadnego poślizgu czasowego pomiędzy atakiem i obroną.

W życiu, tak jak na macie, musisz zdawać sobie sprawę, że w pewnych okolicznościach – na przykład w sytuacji konfrontacyjnej – reakcje twego ciała i umysłu stają się przesadzone i należy się przystosować do tych zmian poprzez uspokojenie i koncentrację. Kontroluj myśli, skupiając się wyłącznie na tym, co masz do zrobienia w danej chwili, co naprawdę jest istotne, a nie na tym, co ci się takie wydaje. Powinieneś znać siebie i wiedzieć, jak reagujesz, kiedy naprawdę robi się gorąco, a także wierzyć, że sobie poradzisz. Wiara w siebie to podstawa wszystkiego.

W moim przekonaniu jeden czynnik jest bardzo ważny dla panowania nad emocjami. W stresie większość ludzi zaczyna ciężej oddychać, a ich ciało staje się spięte. Praktykujący zen w takich okolicznościach starają się kontrolować oddech, co pomaga im się odprężyć.

Jedna z używanych przeze mnie technik polega na wyobrażeniu sobie, że podczas wdechu przez nozdrza wciągamy bardzo cienką srebrną nić, która – nie przerwana – spływa wzdłuż kręgosłupa, po czym przez parę sekund spoczywa w dole brzucha. Potem trzy czwarte powietrza wydychamy łagodnie ustami; ciągłym, skupionym, mocnym, lecz swobodnym strumieniem, wydając przy tym dźwięk przypominający „eeh”.

Ta prosta technika oddechowa – rdzeń praktyki zen – to kolejny klucz do panowania nad emocjami. Jako aktor, producent i scenarzysta moich filmów i seriali często znajduję się w różnych sytuacjach pośród wielu ludzi; zdarza się, że przyjmują oni zaczepną, gniewną lub obronną postawę i wszyscy zwracają się do mnie, bym znalazł rozwiązanie ich problemu.

Przekonałem się, że w takich sytuacjach kontrolowane oddychanie przywraca spokój, pewność siebie i siłę. Pozwala mi również na zapanowanie nad myślami i uczuciami, dzięki czemu mogę się skoncentrować na tej czy innej sprawie.

Benny zaskoczył wielu, zdobywając czarny pas w wieku lat czternastu, kiedy większość młodych ludzi łatwo traci panowanie nad sobą, szczególnie kiedy znajdą się pod presją. Jeszcze bardziej zadziwił wszystkich kilkadziesiąt lat później, staczając zwycięską walkę z człowiekiem niemal dwa razy od siebie młodszym. Myślę, że najważniejszym czynnikiem jego niezwykłych sukcesów była umiejętność panowania nad emocjami. Dziś stanowi on znakomity przykład mistrza sztuk walki, który poprzez dyscyplinę i doświadczenie w tych sztukach osiągnął coś, co można by nazwać podejściem zen. Powtarzam zawsze moim uczniom, że największe bogactwo środków znajdą w sobie samych. Benny jest tego najlepszym przykładem.

Zródło: Sfd.pl

Benny „The Jet” Urquidez jest żywą legendą.

Organizator

backfist

Backfist - Private Fight School
+48 602 745 495
www.kick-boxing.czest.pl

Partnerzy

kesmet mariok

Partnerzy medialni

antyradio fighttube